ندای عدالت انسانی

                        

اوان نوجوانی از کسانی که با همه ی  افراد از هر قشری و هر عقیده ای دوست بودند و دمساز خیلی خوشم میومود.به خود میگفتم فلانی عجب آدم باحالیه با همه میسازه.همه دوستش دارن.آخه اینا چه میکنند که این گونه اند؟؟خلاصه گذشت و گذشت تا با علی (ع) آشنا شدم.ای بابا آدم که بهتر از علی(ع) پیدا نمیشه .پس چرا دشمنانش زیاد و دوستانش اندک اند؟!بله درسته!هر کی طبق معیار عدالت رفتار کنه مسلمه که اینهمه دشمن داشته باشه. ما خودمون رو بگذاریم  جای اون شیخ عرب که سابقه ی طولانی در اسلام داشته.جزء اولین کسانی بودیم که اسلام آوردیم.در  رکاب پیامبر شمشمیر زدیم.حالا خلیفه ای به نام علی بیاد به ما بگه:ای شیخ عرب تو با عجمی که تازه مسلمان شده برابری و از بیت المال  سهم یکسان دارید!!ای عجب!من کجا و او کجا؟من فلانی پسر فلانی صحابه ی پیغمبر و.......با این گبر تازه مسلمان برابرم؟؟وامحمدا!  وا اسلاما!بر سر اسلام چه آمده؟خلیفه ی سابق حضرت عمر با ما به عدالت رفتار مینمود.!سهم بیشتری به ما میداد.

بله.علی(ع) اینگونه بود که دشمن داشت.به همین علته که جرج جرداق مسیحی  علی(ع) رو ندای عدالت انسانی میخونه.

خلاصه ما هم باید بیاموزیم که اگر بخواهیم طبق عدالت رفتار کنیم مسلما دشمنانی خواهیم داشت.انسان عادل در عرصه ی نبرد میان حق وباطل خواه ناخواه  دشمن ساز است و دشمن دارد.

خدای من !ما را عملان راه علی(حق) قرارده و نه ناظران آن و یا خدای نکرده مخالفان آن!به قول دکتر شریعتی :(آنان که رفتند حسینی شدند و آنان که ماندند باید زینبی شوند وگرنه یزیدی اند)